ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΟΣΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ

Ο σεβάσμιος αρχιμανδρίτης , π. Θεόκλητος Τσίρκας από τον νησί των Ιωαννίνων , τον οποίο γνωρίζω από τα τέλη της δεκαετίας του 1960 , μου έστειλε σήμερα ένα δώρο- ευλογία: Την προσευχή του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτη :

Κύριε ημών Ιησού Χριστέ,...
Μην εγκαταλείπεις τούς δούλους Σου πού ζουν μακριά από την Εκκλησία, η αγάπη Σου να ενεργήσει και να τούς φέρει όλους κοντά Σου.
– Μνήσθητι, Κύριε, των δούλων Σου πού υποφέρουν από τον καρκίνο.
– Των δούλων Σου πού υποφέρουν από μικρά ή μεγάλα νοσήματα. ,
– Των δούλων Σου πού υποφέρουν από σωματικές αναπηρίες.
– Των δούλων Σου πού υποφέρουν από ψυχικές αναπηρίες.
– Μνήσθητι των αρχόντων και βοήθησον αυτούς να κυβερνούν χριστιανικά.
– Μνήσθητι, Κύριε, των παιδιών πού προέρχονται από προβληματικές οικογένειες.
– Των προβληματικών οικογενειών και των διαζευγμένων.
– Μνήσθητι, Κύριε, των ορφανών όλου του κόσμου, όλων των πονεμένων και των αδικημένων στην ζωή, όσων έχουν χάσει τούς συζύγους τους.
– Μνήσθητι, Κύριε, όλων των φυλακισμένων, των αναρχικών, των ναρκομανών, των φονέων, των κακοποιών, των κλεφτών, φώτισον και βοήθησον αυτούς να διορθωθούν.
– Μνήσθητι όλων των ξενιτεμένων.
– Όλων όσων ταξιδεύουν στην θάλασσα, στην ξηρά, στον αέρα και φύλαξον αυτούς.
– Μνήσθητι της Εκκλησίας μας, των πατέρων (κληρικών) της Εκκλησίας και των πιστών.
– Μνήσθητι, Κύριε, όλων των μοναστικών αδελφοτήτων, ανδρικών και γυναικείων, των γερόντων και των γεροντισσών και όλων των αδελφοτήτων και των αγιορειτών πατέρων.
– Μνήσθητι, Κύριε, των δούλων Σου πού είναι σέ καιρό πολέμου.
– Όσων καταδιώκονται στα βουνά και στους κάμπους.
– Όσων είναι σαν κυνηγημένα πουλάκια.
– Μνήσθητι των δούλων Σου πού άφησαν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και ταλαιπωρούνται.
– Μνήσθητι, Κύριε, των φτωχών, αστέγων και προσφύγων.
– Μνήσθητι, Κύριε, όλων των εθνών, να τα έχεις στην αγκαλιά σου, να τα σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να τα φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο. Και την αγαπημένη μας Ελλάδα μέρα και νύκτα να την έχεις στην αγκαλιά σου, να την σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να την φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο.
– Μνήσθητι, Κύριε, των ταλαιπωρημένων εγκαταλελειμμένων, αδικημένων, δοκιμασμένων οικογενειών και δώσε πλούσια τα ελέη σου σ’ αυτές.
– Μνήσθητι των δούλων σου πού υποφέρουν από ψυχικά και σωματικά προβλήματα πάσης φύσεως.
– Μνήσθητι όσων βρίσκονται σέ απόγνωση, βοήθησε και γαλήνευσε τους.
-Μνήσθητι, Κύριε, των δούλων Σου πού ζήτησαν τις
προσευχές μας.
-Μνήσθητι και πάντων των απ’ αιώνος κεκοιμημένων και άνάπαυσον αυτούς.

Ο Θεσπρωτός Γρηγόρης Τζιοβάρας μεταξύ των πιο έγκριτων πολιτικών συντακτών στην Αθήνα!

Το μεταφέρω αυτούσιο από το blogspot "Κάτοψη"

Ο Θεσπρωτός Γρηγόρης Τζιοβάρας (από την Κοκκινιά Φιλιατών) συγκαταλέγεται μεταξύ των πιο έγκριτων πολιτικών συντακτών στην Αθήνα! Σεμνός άνθρωπος, υπηρετεί τη δημοσιογραφία με εντιμότητα, συνέπεια και επάρκεια για πολλά χρόνια, σημειώνοντας πολλές επιτυχίες και βάζοντας πάνω απ’ όλα την έγκυρη και έγκαιρη ενημέρωση. Έχει δουλέψει στην  "Αυριανή", στον οργανισμό Λαμπράκη, στο ΑΠΕ ως διευθυντής του πολιτικού τμήματος και τώρα εργάζεται στο "Πρώτο Θέμα" και συνεργάζεται με
την τοπική εφημερίδα "Η ΘΕΣΠΡΩΤΙΚΗ". Διατηρεί στενές σχέσεις με τον τόπο του και ειδικά το χωριό του, αφού με την πρώτη ευκαιρία βρίσκεται στη Θεσπρωτία, όταν βέβαια του το επιτρέπουν οι επαγγελματικές του υποχρεώσεις. Παλαιότερα υπήρξε και περιφερειακός σύμβουλος του νομού. Πάντα αληθινός, με καθαρή σκέψη και ειλικρινή φωνή. Με το είναι του και με τη διαγωγή του (προσωπική και επαγγελματική), δείχνει πως το ό,τι κάνει  έχει αξία, γιατί διοχετεύει σ' αυτό την ενέργεια της καρδιάς του.

ΣΗΜ: Θα προσθέσω  ότι ο φίλτατος Γρηγόρης είναι νυμφευμένος με την  δημοσιογράφο Νατάσα Θωμά με καταγωγή από το Κάρμι της Κερύνειας και έχουν δύο όμορφες κόρες.

Α. ΒΙΚ

Μια βασίλισσα της παλιάς μου γειτονιάς

Του αρχιμανδρίτη Αθηναγόρα Κωνσταντίνου*

Τα κλισέ, οι τετριμμένες φράσεις, χρησιμοποιούνται ευρέως από όσους στερούνται πρωτοτυπία σκέψεως ή αδιαφορούν αγενώς αν προκαλούν χασμουρητά υπνηλίας στους ατυχείς αναγνώστες τους. Είναι δεκανίκια, υποκατάστατα, ευκολομάσητες κοινοτοπίες που φανερώνουν γύμνια επιχειρημάτων. Και, μιλώντας μόνο εξ ονόματός μου, μία από τις απεχθέστερες στερεοτυπίες που λανσάρισε ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος, αναμηρυκάζοντάς την κατά κόρον ήταν και η αντιφατική φράση «σύνοικο στοιχείο».

Η πρώτη λέξη υποδηλοί φιλόξενο πνεύμα «αυτός που είναι συγκάτοικός σου», η άλλη υποβάλλει εντέχνως την ιδέα μιας ψυχρής αποστάσεως, μιλά για κάτι το όλως αλλότριο. Τι θα πει «στοιχείο»; Μιλάμε για ανθρώπους σαν κι εμάς, όχι πιόνια ριγμένα στη σκακιέρα μας από κάποιον άλλο πλανήτη. Χειρότερη προώθηση ενός ρατσιστικού απαρτχάιντ δεν μπορούσε να επινοηθεί.

Στον ίδιο δρόμο της Αναφωτίας, του χωριού όπου γεννήθηκα κι ανατράφηκα, έμενε και μια τουρκική οικογένεια.

Η Μελιχά, όνομα αραβοσημιτικό που σημαίνει «βασίλισσα», καταγόταν από το καταπράσινο όμορό μας χωριό Άγιο Θεόδωρο. Γονείς της ήταν μια όμορφη, αρχοντική κυρά, η Τσερκεζού (η Κιρκασία) και ο Μπαϊράμης. Άντρας της ο πράος Μεχμέτ, Μεχεμμέτης επί το κυπριακότερο. Είχαν τα εξής παιδιά: τον Χουσεΐν, τον Μπαϊράμη, την Τσερκεζού, τη Λεϊλά και τον Ριφάττη.

Το όμορφο σπιτάκι τους με τα πράσινα παράθυρά του βρισκόταν στην απέναντι πλευρά από το πατρικό μου, λίγο πιο κάτω από το Καφέ Αμμάν που ήταν καφενές τότε. Στο παραπλήσιο σπίτι, με ανώι, καθόταν η αγαθότατη μάνα του Μεχμέτ, η Σουλτάνα αμπλά. Δεν το γράφω με κεφαλαίο γιατί δεν ήταν μέρος του ονόματος. Στα τουρκικά «αμπλά» είναι μια προσφώνηση που τη λες από σεβασμό σε μια κυρία και σημαίνει «μεγάλη αδελφή». Και τα δύο σπίτια μοσχοβολούσαν τα καλοκαίρια από μεθυστικό γιασεμί, που το πουλούσε σε γιορντάνια τα απογεύματα ο συνομήλικός μου Χουσεΐν, διαλαλώντας το «γιασεμίν, γιασεμίν». Μόνο το τελικό «ν» πρόδιδε μια μικρή γλωσσική διαφορά.

Τους γνώριζα από τα γεννοφάσκια μου και συνεχίσαμε την ίδια φιλία και στην υπερπόντια μετοίκησή μας, στο Λονδίνο. Πριν τον μισεμό τους, όχι μόνο τίποτε απολύτως δεν μας χώριζε στα οκτώ χρόνια 1955-1963 που διατηρώ τις ζωηρότερες αναμνήσεις, αλλά, η δική μας οικογένεια τουλάχιστο, τους εύρισκε πιο ειλικρινείς και αξιόπιστους ανθρώπους από πολλούς Ρωμιούς.

Τα καλοκαίρια έρχονταν αυτοί και κάναμε –συγγνώμη για το κλισέ– «πηγαδάκια» έξω στο στενό. Τους ωραίους, βροχερούς χειμώνες των χρόνων εκείνων, η μητέρα μου, η αδελφή μου κι εγώ, συχνά στο σπίτι τους τη βγάζαμε, αν δεν έρχονταν συγγενείς στο δικό μας. Η κοντοπάχουλη Μελιχά ήταν πανέξυπνη και μας μετέφερε στα ελληνικά –όλοι ανεξαιρέτως γνώριζαν φαρσί τα ελληνικά– τα γοητευτικά τούρκικα παραμύθια του Ραδιοφωνικού Σταθμού «Μπαϊράκ». Σα φεύγαμε μας ξεπροβόδαγε βγαίνοντας έξω στο κατώφλι με μια λάμπα και μας έφεγγε για να διαβούμε τον λασπωμένο από τη βροχή δρόμο με τις λακκούβες του. Ήταν υπέροχοι άνθρωποι, ζεστοί, ειλικρινείς, αξιαγάπητοι. Η Μελιχά με το χιούμορ της ήταν και λίγο τσαχπινούλα. Τα μάτια της σπινθηροβολούσαν λες κι έκρυβαν φωτιές. Ο Μεχμέτ ήταν άγιος άνθρωπος, ταπεινός, εργατικός. Ολημερίς δούλευε στο περιβολάκι του έξω στο λιβάδι, αρδεύοντας από ένα πολύ χαμηλό πηγάδι με μαγγανοπήγαδο.

Το γλυκό σπιτάκι τους μέχρι σήμερα επανέρχεται στα όνειρά μου. Τα σκαλάκια της εισόδου με μια κόχη δεξιά και μια αριστερά στον κάτασπρο τοίχο. Η ωραία του πόρτα με τα κρυσταλλένια τζάμια που λαμπύριζαν μ’ ένα παραμυθένιο φως από το εσωτερικό. Τα πλακάκια του πατώματος είχαν ασπρόμαυρα καλλιτεχνικά μοτίβα. Από το ταβάνι κρέμονταν τρεις αυτοσχέδιοι πολυέλαιοι με πολύχρωμα χάρτινα τετραγωνίδια τσιγαροθηκών. Τα κουτιά των σιγαρέτων ήταν τότε τετράγωνα και όχι στενόμακρα. Επικρατούσε το κίτρινο των σιγαρέτων «Παλμύρας».

Μου άρεσε πολύ το κεντρικό αυτό στενόμακρο δωμάτιο. Δεξιά κι αριστερά πλαισιωνόταν από δύο άλλα δωμάτια εκατέρωθεν, συνολικά τέσσερα. Τα τρία ήταν υπνοδωμάτια. Τα εύρισκα ελκυστικά γιατί δεν ήταν σαν την τεράστια κάμαρά μας όπου βρίσκονταν όλα τα κρεβάτια φύρδην μίγδην. Αυτά ήταν μικρότερα, νοικοκυρεμένα, πραγματικές κρεβατοκάμαρες. Οι πρώτες δύο είχαν παράθυρα με τζάμια και παντζούρια που επόπτευαν τον δρόμο. Το πανάρχαιο δικό μας δεν είχε τέτοια κομψότητα. Το τέταρτο δωμάτιο ήταν το μαχαζένι, το σιλό, και ήταν γεμάτο από ολόχρυσο σιτάρι. Κι αυτό ήταν όμορφο. Το μαγειρειό τους ήταν στην αυλή. Μπροστά του υπήρχε ένα πιθάρι αλισίβας όπου το πολύ ζωηρό στερνοπαίδι τους, ο Ριφάττης, έμπαινε ολόσωμος, φορώντας μια άσπρη πουκαμίσα, τις μέρες μετά την περιτομή του. Την ιεροτελεστία τη θυμάμαι στην εντέλεια.

Τι γλυκά, συμπαθητικά παιδιά! Με μάθαιναν να διαβάζω από τα δικά τους αναγνωστικά, με μάθαιναν τραγούδια στην εξωτική τους γλώσσα, συμμετείχαν στα παιχνίδια μας. Και ένα τουρκόπουλο της Απλάντας βλέποντάς με είπε «είσαι ο Γουμενάκης». Ζωή χαρισάμενη περάσαμε μαζί, ο δε πατέρας μου ο Κωστής είχε τον αρχοντάνθρωπο Οούζ από την Απλάντα ως τον καλύτερό του φίλο, μέχρι τέλους. Τι «σύνοικα στοιχεία» και πράσινα άλογα τσαμπουνάμε;

Το ίδιο και στο Λονδίνο. Ερχόντουσαν στην εκκλησία, άναβαν κεριά στην Παναγία, μας έφερναν χόρτα από το εξοχικό μποστάνι τους, πηγαίναμε στο σπίτι τους και, κυρίως τα Σάββατα, Μελιχά και κόρες, όπως και η γριά Τσερκέζ μας επισκέπτονταν. Είχαν αποκτήσει ακόμη μια κορη, τη Γιλντίζ. Κατά την εξόδιο ακολουθία για τον επίσκοπο αδελφό μου Χριστοφόρο, το 2003, η Μελιχά και η κόρη της Τσερκεζού που λατρεύει την Αναφωτία στεκόντουσαν πλάι στο φέρετρο κι έκλαιγαν.

Αυτά και χίλια άλλα δυο με κάνουν να σκέπτομαι, με πόσες προκαταλήψεις σαν ιστούς αραχνών γεμίζει το μυαλό μας ή μας το γεμίζουν άλλοι. Η ιστορία, το παρελθόν, ήταν μια πραγματικότητα. Δεν φταίνε, όμως, οι Τουρκοκύπριοι για τη θηριωδία της Τουρκίας το 1974. Αν είχαμε φερθεί γενναιόδωρα το 1960, χωρίς μεμψιμοιρίες, τελικά εμείς θα ήμασταν οι κερδισμένοι.

 *Δημοσιεύτηκε (1.2.2017) στην εφημερίδα "ΠΟΛΙΤΗΣ"

ΣΗΜ: Νούσιμα τα λόγια του π. Αθηναγόρα. Τέτοιοι κληρικοί χρειάζονται στις μέρες μας.

Α. ΒΙΚ

Τα μοναδικά ευρήματα της Πλωτινόπολης

   

ΤΗΣ ΕΛΕΝΗΣ ΜΑΡΚΟΥ*

Σε ποια αρχαία ελληνική θέση έχει ανακαλυφθεί το μεγαλύτερο, ίσως, πηγάδι των ρωμαϊκών χρόνων, μέρος ενός μοναδικού στον κόσμο συγκροτήματος υδραυλικής αρχιτεκτονικής, καθώς και μερικά από τα πιο εντυπωσιακά ψηφιδωτά δάπεδα της ίδιας περιόδου;

   Το «κουίζ» είναι εύκολο για τους γνώστες των αρχαιολογικών δεδομένων της βορειοανατολικής Ελλάδας ή για όσους παρακολούθησαν την ομιλία του Ματθαίου Κουτσουμανή, αρχαιολόγου στην Εφορεία Αρχαιοτήτων Ροδόπης, που πραγματοποιήθηκε πρόσφατα στο Ινστιτούτο της Δανίας στην Αθήνα. Η Πλωτινόπολη στον Διδυμότειχο Έβρου κρατά επάξια τα πρωτεία στα παραπάνω, όπως έγινε αντιληπτό από τη διάλεξη του ανασκαφέα της, η οποία δόθηκε στο πλαίσιο του Ρωμαϊκού Σεμιναρίου, της πρωτοβουλίας που στοχεύει στην προώθηση της επιστημονικής έρευνας και γνώσης σχετικά με το ρωμαϊκό παρελθόν στον ελλαδικό χώρο.

   «Στη νοτιοανατολική πλευρά του Διδυμοτείχου υψώνεται ένας βραχώδης οχυρός λόφος γνωστός με το όνομα 'Αγία Πέτρα', το ύψος του οποίου είναι 55,90 μέτρα. Στα 1959-60 η επιφανειακή έρευνα του καθηγητή Γεωργίου Μπακαλάκη πάνω και γύρω από τον λόφο επιβεβαίωσε την ταύτιση της θέσης αυτής με την Πλωτινόπολη» ανέφερε ο κ. Κουτσουμανής για την πόλη, που ιδρύθηκε από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα Τραϊανό (98-117 μ.Χ.) για να τιμήσει τη γυναίκα του Πλωτίνη και βρίσκεται δυο χιλιόμετρα περίπου από τον Έβρο.

               

   Ο αρχαιολόγος παρουσίασε συνοπτικά το ιστορικό των ερευνών, που ξεκίνησαν ως επιφανειακές τη δεκαετία του 1950, συνεχίστηκαν ως συστηματικές τη δεκαετία του 1970 και στις αρχές του 1980 (οπότε ανακαλύφθηκαν τα πρώτα ψηφιδωτά δάπεδα), για να επαναληφθούν στις επόμενες δεκαετίες. Τα ευρήματα από τις πιο πρόσφατες ανασκαφές, που επαλήθευσαν την παρουσία ενός δημόσιου λουτρού (ή μιας πολυτελούς κατοικίας), είναι ίσως και τα πιο εντυπωσιακά.

   Για παράδειγμα, η εύρεση μιας κυκλικής κατασκευής, που αρχικά προβλημάτισε τους ερευνητές ως προς τη χρησιμότητά της. «Δεν ήταν σαφές αν επρόκειτο για θεμέλια κάποιου κυκλικού οικοδομήματος ή για κάποια άλλη κατασκευή που είχε σχέση με το νερό (πηγάδι, δεξαμενή)», ενημέρωσε ο ομιλητής ως προς τις πρώτες σκέψεις σχετικά με την ανακάλυψη, η οποία θα οδηγούσε στον εντοπισμό ενός πηγαδιού, με εσωτερική διάμετρο 2,20 μ. και βάθος που φτάνει μέχρι στιγμής τα 12,67 μ., χωρίς ακόμα να έχει εντοπιστεί ο πυθμένας του.

   Ωστόσο, η κατασκευή και το μέγεθος του πηγαδιού δεν ήταν τα μόνα που προκάλεσαν αίσθηση. Στο βόρειο τμήμα του πηγαδιού και σε βάθος 2,5μ. από το σωζόμενο χείλος του εντοπίστηκε άνοιγμα, που οδηγεί σε ορθογώνιο καμαροσκέπαστο θάλαμο, η κύρια είσοδος του οποίου βρέθηκε στη βόρεια στενή πλευρά του. Στην εξωτερική πλευρά της εισόδου αποκαλύφθηκαν δυο τοίχοι (μήκους 3,35 μ. και μέγιστο ύψος 3 μ.) και ανάμεσά τους σκαλοπάτια που οδηγούσαν στο εσωτερικό του θαλάμου.

   «Το παραπάνω συγκρότημα (πηγάδι και θάλαμος) έχει σχέση με την υδροδότηση της πόλης και από τον τρόπο κατασκευής του συμπεραίνουμε ότι θα πρέπει να είναι σύγχρονο με την ίδρυσή της (αρχές 2ου αιώνα μ.Χ.). Θα πρέπει να χρησιμοποιούσαν τον θάλαμο για την άντληση του νερού από το πηγάδι. Υποθέτουμε ότι από τα σκαλιά κατέβαινε, έμπαινε στον θάλαμο και οδηγούνταν στο πηγάδι όποιος ήθελε ν' αντλήσει νερό», εξήγησε για το ρωμαϊκό συγκρότημα υδραυλικής αρχιτεκτονικής που όμοιό του δεν έχει βρεθεί πουθενά. Ο ομιλητής δεν παρέλειψε να αναφερθεί και στα περίφημα ψηφιδωτά δάπεδα, επίσης μοναδικά για τον χώρο της Ελληνικής Θράκης, τα οποία αποτελούσαν, όπως και το υδραυλικό σύστημα, μέρος ενός πολυτελούς κτιρίου, ο χαρακτήρας του οποίου μένει να αποσαφηνιστεί (δημόσιο λουτρό ή ρωμαϊκή έπαυλη).

   Μεταξύ των παραστάσεων ξεχωρίζουν μια «ζώνη με πομπική παράσταση 'θαλάσσιου θιάσου', αποτελούμενη από ιχθυοκενταύρους, Θαλάσσιο Ίππο, Νηρηίδες και ερωτιδείς που ιππεύουν δελφίνια», ενώ «στο διάχωρο της κεντρικής παράστασης αποκαλύφθηκε νέος άντρας που αναδύεται μέσα από νερό. Δίπλα στην αντρική μορφή υπάρχει γυναικεία καθιστή. Δυστυχώς το πάνω μέρος της, όπως και αρκετό τμήμα της κεντρικής παράστασης, καταστρέφεται από τους δύο μεταγενέστερους τοίχους των παλαιοχριστιανικών χρόνων. Η γυναίκα κρατά σκήπτρο που καταλήγει σε κεφάλι φιδιού. Μάλλον παριστάνονται ο ποταμός Έβρος και η πόλη» κατέληξε ο ομιλητής. Τα ψηφιδωτά εντοπίστηκαν σε αίθουσα, η συνολική έκταση της οποίας είναι 140 τ.μ., από τα οποία έχουν αποκαλυφθεί τα 90 τ.μ.

   Σύμφωνα με τα αρχαιολογικά δεδομένα, ο Τραϊανός ίδρυσε την Πλωτινόπολη στη θέση παλιότερης, μάλλον Θρακικής, πόλης, της οποίας αγνοούμε το όνομα και τα χαρακτηριστικά. Από τα ευρήματα, εκτός από τα παραπάνω, ξεχωρίζει η χρυσή σφυρήλατη προτομή του Σεπτίμιου Σεβήρου, του Ρωμαίου αυτοκράτορα που βασίλεψε από το 193 μέχρι το 211 μ.Χ. Το έργο, που βρέθηκε τυχαία το 1965 κατά την κατασκευή στρατιωτικού χαρακώματος και εκτίθεται στο Μουσείο της Κομοτηνής, έχει ύψος 0,25 μ., ζυγίζει περίπου 1 κιλό και είναι από χρυσάφι 24 καρατιών. 

  

 Επίσης, ένα μαρμάρινο ανάγλυφο με παράσταση αλόγου και αναβάτη, του τύπου που οι αρχαιολόγοι ονομάζουν «Ήρωα της Θράκης» ή «Θράκα Ιππέα», εντοπίστηκε στις ανασκαφές που ξεκίνησαν το 1977 ο καθηγητής Γ. Μπακαλάκης και ο αρχαιολόγος Διαμαντής Τριαντάφυλλος. Πρόκειται για θεό, αγνώστου ονόματος, η λατρεία του οποίου ήταν πολύ διαδομένη τα ρωμαϊκά χρόνια στη Θράκη, τη Μικρά Ασία και την Ευρώπη. Ήταν θεός σωτήριος, θεραπευτής ανθρώπων και ζώων, αλλά συγχρόνως καταχθόνιος και ψυχοπομπός. Ίσως πρόκειται για τον μυθικό βασιλιά των Θρακών Ρήσο που, μετά το θάνατό του στην Τροία, λατρεύτηκε ως θεός.

   Τα ευρήματα της Πλωτινόπολης χρονολογούνται από τους προϊστορικούς ως τους παλαιοχριστιανικούς χρόνους, δηλαδή από το 5000 π.Χ. ως το τέλος του 6ου αιώνα μ.Χ.

   

 *ΠΗΓΗ ΑΠΕ-ΜΠΕ

ΤΟ ΑΝΑΠΑΝΤΗΤΟ ΑΙΤΗΜΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΥΠΡΙΑΣΛέγεται Pınar Aslım οι γονείς της έχουν υπηκοότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Pınar, η οποία γεννήθηκε στις 7.12.1987, αιτήθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία υπηκοότητα. Ιδού τα σχετικά στοιχεία: Αρ. Φακέλου: R 1400627 Ημερομηνία αιτήσεως: 19/06/2014 Αρ. αιτήσεως: 4448165 Αρ. ταυτότητας: 00-01.283043. Ως εδώ θα πείτε καλά. Έλα όμως που δεν είναι έτσι. Η αίτηση, όπως έχει συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις, καταχωνιάστηκε σε κάποιο ντουλάπι . Το χειρότερο και πιο απαράδεκτο είναι ότι ουδείς μπήκε στον κόπο να της στείλει μια επιστολή για την τύχη της αίτησης της. Έχει δικαίωμα να πάρει την Κυπριακή υπηκοότητα ή όχι; Αν ισχύει το δεύτερο ποιο είναι το πρόβλημα; Με τέτοιες συμπεριφορές είναι δυνατόν να αναμένεται ότι οι Τουρκοκύπριοι θα εμπιστευτούν την Κυπριακή Δημοκρατία; Ο αρμόδιος υπουργός οφείλει τάχιστα να ζητήσει τον φάκελο της Pınar Aslım και να λύσει το ζήτημα. Α. ΒΙΚ

Λέγεται Pınar Aslım οι γονείς της έχουν υπηκοότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας. Η Pınar, η οποία γεννήθηκε στις 7.12.1987, αιτήθηκε από την Κυπριακή Δημοκρατία υπηκοότητα.

Ιδού τα σχετικά στοιχεία:

Αρ. Φακέλου: R 1400627

Ημερομηνία αιτήσεως: 19/06/2014

Αρ. αιτήσεως: 4448165

Αρ. ταυτότητας: 00-01.283043.

Ως εδώ θα πείτε καλά. Έλα όμως που δεν είναι έτσι. Η αίτηση, όπως έχει συμβεί και σε άλλες περιπτώσεις, καταχωνιάστηκε σε κάποιο ντουλάπι . Το χειρότερο και πιο απαράδεκτο είναι ότι ουδείς μπήκε στον κόπο να της στείλει μια επιστολή για την τύχη της αίτησης της. Έχει δικαίωμα να πάρει την Κυπριακή υπηκοότητα ή όχι; Αν ισχύει το δεύτερο ποιο είναι το πρόβλημα;

Με τέτοιες συμπεριφορές είναι δυνατόν να αναμένεται ότι οι Τουρκοκύπριοι θα εμπιστευτούν την Κυπριακή Δημοκρατία; Ο αρμόδιος υπουργός οφείλει τάχιστα να ζητήσει τον φάκελο της Pınar Aslım και να λύσει το ζήτημα.

Α. ΒΙΚ

Αν είναι ψέμα, πες ότι είναι ψέμα

    ΤΟΥ ΣΕΝΕΡ ΛΕΒΕΝΤ*

Έτσι, αγαπητέ Χριστόφια; Δημοσιεύσαμε εκείνη την είδηση για να πλήξουμε τις προσπάθειες για λύση; Το πιστεύεις πραγματικά αυτό; Μπορεί να κάνει τέτοιο πράγμα η εφημερίδα «Αφρίκα»; Είναι δυνατόν αυτό; Σίγουρα δεν το αντιλαμβάνεσαι. Η «Αφρίκα» είναι η μόνη εφημερίδα στον βορρά που αντιτάσσεται ανοικτά στο θέμα των τεσσάρων ελευθεριών τις οποίες απαιτεί η Τουρκία για τους πολίτες της. Δεν αντιλαμβάνεσαι επίσης ότι η «Αφρίκα» είναι η μόνη εφημερίδα που υποστηρίζει την επιστροφή της Μόρφου και την αποδοχή εδάφους 28% για να επιτευχθεί λύση και ειρήνη. Μάλιστα κανείς άλλος εκτός από εμάς δεν απαιτεί για πολλά χρόνια την επιστροφή του Βαρωσιού στους νόμιμους ιδιοκτήτες του χωρίς να αναμένεται η λύση. Μόνο εμείς υποστηρίζουμε ότι καμία λύση δεν πρέπει να προκαλέσει κατάρρευση της Κυπριακής Δημοκρατίας. Κανένας από εκείνους με τους οποίους συνεργάζεσαι εσύ και το κόμμα σου και τους αποκαλείς «οπαδούς της λύσης και της ειρήνης» δεν υποστηρίζει αυτά τα οποία παρέθεσα πιο πάνω. Μόνο εμείς αντιτασσόμαστε στη συνέχιση των εγγυήσεων της Τουρκίας καθώς και στη 43χρονη κατοχή της Τουρκίας στο νησί. Και ενώ όλα αυτά είναι ξεκάθαρα, ήρθες τώρα και μας κατηγορείς ότι πλήττουμε τη διαδικασία της λύσης. Γιατί; Μήπως επειδή καταγράψαμε με έγγραφο ότι κάποτε αποδέχθηκες υπό όρους ως θέμα αρχής την αναγνώριση του δικαιώματος των τεσσάρων ελευθεριών για τους  καταγόμενους από την Τουρκία; Είναι ψέμα; Ιδού το έγγραφο, είναι εκεί. Αν είναι ψέμα, πες το. Διαφώτισέ μας. Αλλά δεν γίνεται με λόγια του τύπου πλήττει τη λύση. Εδώ σε εμάς όλοι συνήθισαν άλλωστε. Όποτε έρθουν αντιμέτωποι με μια πικρή αλήθεια, λένε πάντοτε αυτό που είπες εσύ. «Δεν θέλει λύση και ειρήνη», λένε. Ξέρεις με ποιον τους παρομοιάζω αυτούς; Με το όπλο «FETO» του Ερντογάν. Αποκαλεί «οπαδούς της FETO» όσους τον αντιπολιτεύονται και τους βάζει φυλακή. Δεν θα εκπλαγώ καθόλου αν τώρα ανακηρύξει οπαδούς της FETO όσους θα ψηφίσουν «όχι» στο δημοψήφισμα για το Σύνταγμα. Ξέρεις, κάποτε συλλάμβαναν με την κατηγορία του κομουνιστή όποιον άνοιγε το στόμα του. Τώρα τους συλλαμβάνουν αποκαλώντας τους οπαδούς της FETO.
Αν ήμουν στη θέση σου, δεν θα συζητούσα καθόλου το αίτημα της Τουρκίας για τις τέσσερις ελευθερίες όταν το έθεσε στο τραπέζι ο Μεχμέτ Αλί Ταλάτ. Θα σηκωνόμουν και θα έφευγα. Και δεν θα συζητούσα καθόλου μια τέτοια ανοησία περί τέσσερα προς ένα. Εγώ δεν βλέπω το θέμα ως τουρκικά και ελληνικά δικαιώματα. Το βλέπω ως δικαιώματα όλων των Κυπρίων. Και τώρα πιο λογικές για μένα είναι οι απαιτήσεις της ελληνοκυπριακής και όχι της τουρκικής πλευράς στο τραπέζι. Η τουρκική πλευρά έκτισε τη στρατηγική της πάνω στη νοοτροπία του κατακτητή του 1974. Λέει ότι δεν γίνεται χωρίς την Τουρκία. Θέλει εγγυητές. Θέλει περισσότερο έδαφος από αυτό που δικαιούται. Θέλει εκ περιτροπής προεδρία. Θέλει να έχει ο χρήστης τον πρώτο λόγο στο περιουσιακό. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, θέλει να τυγχάνει και η Τουρκία αντιμετώπισης κράτους μέλους της ΕΕ. Ακόμα και αν η ελληνοκυπριακή πλευρά αποδεχτεί πολλά από αυτά, εγώ δεν τα δέχομαι. Όπως δεν θεωρείται κάποιος οπαδός της λύσης και της ειρήνης με την αποδοχή όλων αυτών, η μη αποδοχή τους δεν θεωρείται εναντίωση στη λύση και στην ειρήνη.
Κατά τη γνώμη μου, στο νησί αυτό θα καταστεί δυνατή μια πραγματική λύση και ειρήνη όταν οι δύο κοινότητες απαλλαχτούν από το ένστικτο αφανισμού η μια της άλλης. Μήπως απαλλάχτηκαν από αυτό το ένστικτο; 

Δυστυχώς όχι ακόμα. Διότι ακόμα δεν υπάρχει καμία απολύτως διόρθωση στο εκπαιδευτικό μας σύστημα. Και τα μυαλά των πολιτικών μας πετάνε στον αέρα. Τι θα κάνουμε τότε; Θα περιμένουμε. Μέχρι να κατέβει το μυαλό μας στο κεφάλι μας. Μέχρι να βλέπουμε ο ένας τον άλλον ως ανθρώπους και όχι ως Έλληνες ή Τούρκους.
Στον νότο υπάρχουν κάποιοι που δεν θεωρούν σωστό το γεγονός ότι είμαστε σε σύγκρουση με την Τουρκία στον βορρά. Κατά τη γνώμη τους, πλήττει και αυτό τη διαδικασία της λύσης και της ειρήνης. Μάλιστα τους πείραξε ότι η Ελλάδα δεν επέστρεψε τους πραξικοπηματίες στην Τουρκία. Εκείνοι οι πραξικοπηματίες (που εγώ δεν πιστεύω ότι είναι πραξικοπηματίες) καλά που διέφυγαν στην Ελλάδα και δεν ήρθαν στην Κύπρο. Αν έρχονταν εδώ στον νότο, εσείς θα τους επιστρέφατε προ πολλού, έτσι δεν είναι;

Μην ανησυχείς, αγαπητέ Χριστόφια. Δεν πλήττουμε εμείς τη διαδικασία της λύσης και της ειρήνης. Αν φυσικά αυτή είναι πράγματι μια διαδικασία λύσης και ειρήνης. Δηλαδή, αν δεν είναι ένα παιχνίδι για να μας αποκοιμίσει.

*Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "ΠΟΛΙΤΗΣ" (1.2.2017)

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΜΕ ΕΡΓΑ ΤΟΥ ΜΙΚΗ

Μερικά από τα αριστουργηματικά έργα του Μίκη Θεοδωράκη θα αποδώσουν για πρώτη φορά 300 χορωδοί απ’ όλη την Ελλάδα, συνοδεία συμφωνικής μαντολινάτας, σε μία ιστορική παράσταση- αφιέρωμα στον χορωδιακό Θεοδωράκη, με τίτλο «Όλη η Ελλάδα για τον Μίκη».

                                          

Η συναυλία πραγματοποιείταιέπειτα από επιθυμία του ίδιου του συνθέτη και υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλου και θα παρουσιαστεί στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών τη Δευτέρα 6 και την Τρίτη 7 Φεβρουαρίου (στις 20.30).

Η παράσταση περιλαμβάνει περίπου 30 τραγούδια από τους κυριότερους ποιητικούς κύκλους που έχει μελοποιήσει ο Μίκης Θεοδωράκης σε χορωδιακή διασκευή και ενορχήστρωση για συμφωνική μαντολινάτα, από το διακεκριμένο μαέστρο Παναγή Μπαρμπάτη, ο οποίος θα διευθύνει και το έργο. Τα κείμενα, ειδικά για την παράσταση έγραψε ο βραβευμένος συγγραφέας και ποιητής Γιώργος Μπλάνας, ενώ τη σκηνοθετική επιμέλεια έχει αναλάβει η Σοφία Σπυράτου.

«Η χορωδιακή παρουσίαση των τραγουδιών μου αποτελεί για μένα πηγή μεγάλης χαράς και συγκίνησης. Για το λόγο αυτόν, θα ήθελα να εκφράσω τις θερμές μου ευχαριστίες, κατ’ αρχήν στον άξιο συνεργάτη και φίλο κ.Μπαρμπάτη, που με τόση αγάπη, ταλέντο και μουσική αρτιότητα ανέλαβε και έφερε σε αίσιο πέρας αυτόν τον άθλο. Επίσης, ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στα μέλη των χορωδιών, τους τραγουδιστές, ηθοποιούς και σκηνοθέτες αυτής της από κάθε άποψη μοναδικής παράστασης, καθώς και σ’ όλους εκείνους που συμμετείχαν με οποιονδήποτε τρόπο στην πραγματοποίησή της» αναφέρει ο Μίκης Θεοδωράκης, σε σημείωμα του, που διαβάστηκε στη σημερινή συνέντευξη Τύπου για την παρουσίαση της παράστασης.

Η σκηνοθέτις Σοφία Σπυράτου είπε πως «για εμάς έχει ιστορική σημασία το γεγονός ότι ο Μίκης Θεοδωράκης εξέφρασε την επιθυμία, σε μία συνάντηση που είχαμε, να γίνει πραγματικότητα αυτή η εξαιρετική ιδέα του Π. Μπαρμπάτη ώστε αυτό το έργο να μείνει σαν παρακαταθήκη και να μπορεί να αξιοποιηθεί και στο μέλλον από τις επόμενες γενιές». Από την πλευρά του, ο Παναγής Μπαρμπάτης τόνισε πως «στο κρίσιμο μονοπάτι που περνάει η χώρα μας, έχει συμβολικό χαρακτήρα η συναυλία αυτή, καθώς 300 ψυχές από όλη την Ελλάδα έρχονται στο Μέγαρο Μουσικής για να ενώσουν τις φωνές τους γύρω από το μεγάλο μας δημιουργό, που αποτελεί σύμβολο πολιτισμού της σύγχρονης Ελλάδας. Είναι το ελάχιστο που μπορούμε να κάνουμε για να τιμήσουμε τον Μ. Θεοδωράκη, έναν άνθρωπο που έδωσε χρώμα στα όνειρά μας και αγωνίστηκε για τη δικαιοσύνη, την ελευθερία και την ανεξαρτησία της χώρας μας».

Στα κείμενα του Γιώργου Μπλάνα ο Μίκης Θεοδωράκης, ως μουσική συνείδηση στο ξύπνημά της, συνομιλεί με την Ελλάδα κι ανακαλύπτει την απεραντοσύνη του προσώπου της, την πανάρχαια αίσθηση της γης και τ’ ουρανού και των ανθρώπων, που κλείνουν τα τραγούδια της. Και ορθώνεται και φτιάχνει ένα γιγάντιο τραγούδι με μυριάδες φωνές. Τα κείμενα ερμηνεύουν οι ηθοποιοί Γιάννης Στάνκογλου και Βίκυ Παπαδοπούλου.

Share this: